|
 W
1979 roku klasztor przeszedł na własność Zgromadzenia Księży
Najświętszego Serca Jezusowego. 27 września 1979 roku biskup
kielecki Jan Jaroszewicz wyraził zgodę na przyjęcie klasztoru.
25 października podobnego pozwolenia udzieliła Stolica
Apostolska. Umowa kupna została zawarta 13 października.
Zgromadzenie Księży Sercanów reprezentował ówczesny Ksiądz
Prowincjał ks. Czesław Kunda zaś Ojców Reformatów Prowincjał o.
Anzelm Szteinke.
Według kroniki
klasztornej pierwszym sercańskim mieszkańcem klasztoru, który
przybył do Stopnicy 19 października 1979 roku był ks. Marian
Kowalczyk. Kronikarz zaznacza: "Było mglisto i wilgotno a
klasztor w tej scenerii robił przygnębiające wrażenie. Potężne
mury opasujące klasztor i ruiny z trudem podnoszące się ku niebu
na tle zmokłych drzew jesiennych zaświadczyły o swoje starości i
z daleka wołały o pomoc". Został on odpowiedzialnym za
duszpasterstwo. 25 października przybył do Stopnicy ks. Jan
Bylica, który został mianowany pierwszym sercańskim przełożonym
klasztoru.
Wygląd klasztoru w
wielkim skrócie można by opisać następująco. Był to
jednopiętrowy budynek, ogromnie zaniedbany, ze śladami zniszczeń
wojennych. Przykryty był prowizorycznym dachem. Chociaż
zbudowany z kamienia wapiennego był jednak suchy. Posiadał
piwnicę pod jadalnią oraz dawną piekarnią. Barokowe sufity
łukowe pozostały w niektórych pomieszczeniach, ale uszkodzone w
znacznej mierze. W środkowym skrzydle, od strony wirydarza, był
balkon. Klasztor posiadał prąd i wodociąg miejski oraz telefon.
Używalnych było jednak tylko niewiele pomieszczeń. Z budynków
gospodarczych był kurnik, chlewnia, stajnia i stodoła o dwóch
klepiskach. W ogrodzie rosły stare drzewa owocowe a w rogu
południowo-wschodnim było miejsce po stawie.
Prace restauracyjne
rozpoczęto zaraz po przejęciu klasztoru. Najpierw naprawiono
groźniejsze ubytki w murze i zrobiono nowy wjazd od strony
zachodniej. Od wiosny 1980 roku przystąpiono do zasadniczych
zmian i remontów. Nadzór nad pracami prowadzili architekci i
inżynierowi z Zakopanego i Krakowa. Ze strony władz zakonnych
zaś ówczesny ekonom prowincjalny ks. Henryk Styka. Fizyczne
prace wykonywali pracownicy z Krakowa, Glisnego k. Mszany
Dolnej, Jadownik oraz sercańscy nowicjusze i klerycy. W pracach
pomagała także miejscowa ludność. Fundusze na remont pochodziły
z oszczędności Księży Sercanów, ofiar Dobroczyńców i pomocy
Kościoła z Włoch, Niemiec i Austrii.
W czasie prac
odkryto tunel prowadzący w kierunku południowym. Jest on głęboki
na około 10 metrów i długi na przeszło 30 metrów. Rozchodzi się
on w dwóch kierunkach. Być może były tutaj magazyny piwa z
klasztornego browaru. Przypuszcza się też, że mogło to być
miejsce pokuty dla zakonników.
Jako dowód
wdzięczności za opiekę nad prowadzonymi pracami
remontowo-konserwatorskimi w 1981 roku zmieniono tytuł kościoła
na św. Antoniego Padewskiego. W 1982 roku w wieży odnawianego
klasztoru umieszczono tekst "Pro memoria", opisujący przybycie
sercanów, remont klasztoru, sytuację w Kościele i w Polsce.
Zasadnicze prace remontowe zostały zakończone w 1983 roku.
We wrześniu 1983
roku można już było przenieść nowicjat z Pliszczyna. W
pierwszych dniach września 1983 roku przyjechała do klasztoru
grupa postulantów. W październiku 1983 roku nowicjusz Ryszard
Dziuba jako pierwszy sercanin złożył w Stopnicy pierwsze śluby
zakonne. Od tego czasu klasztor pełni funkcję nowicjatu do dnia
dzisiejszego. Pierwszym magistrem nowicjatu został ks. Antoni
Ulaczyk. W 1985 roku bp Stanisław Szymecki erygowła z części
parafii pod wezwaniem św. Piotra i Pawła nową parafię pod
wezwaniem św. Antoniego Padewskiego, powierzając duszpasterstwo
Księżom Sercanom. Pierwszym proboszczem został ks. Józef Kusek.
13 listopada 1988
roku w 70 rocznicę odzyskania niepodległości odsłonięto tablicą
poświęconą Józefowi Piłsudzkiemu, którą odlano z brązu już w
1985 roku na 50-lecie śmierci Marszałka. W tym samym roku
wmurowano epitafium ku czci Jana Chryzostoma Paska. Obydwie
wykonane zostały według projektu artystki-rzeźbiarki Anny
Hanisz-Leszczyńskiej.
W latach 90-tych
podzielono wieś Kąty na Kąty Stare i Kąty Nowe. W tym czasie w
klasztorze i kościele dokonywano różnych wykończeń. W głównym
ołtarzu umieszczono drewniany krzyż wykonany przez ludowego
artystę z Maniów na Podhalu. W 1989 roku po obu stronach nawy
zawieszono namalowanych na desce czternaście stacji Drogi
krzyżowej. Obecnie na cmentarzu klasztornym znajduje się ołtarz
polowy z figurą Najświętszego Serca Pana Jezusa, którą
poświęcono 10 września 1989 roku. W cmentarnym murze jest
czternaście wnęk ze stacjami Drogi krzyżowej. Są to kamienne
płaskorzeźby wykonane w 1991 roku. 2 lutego 1992 roku ówczesny
prowincjał ks. Czesław Konior poświęcił sprowadzone z Niemiec
nowe organy do kościoła parafialnego. W latach 1992-1993
zamontowano ołtarz i Drogę krzyżową w kaplicy nowicjackiej,
które wykonał artysta plastyk pan Suzin z Krakowa. W 1995 roku w
północno-zachodnim korytarzu klasztornym utworzono muzeum
pamiątek z krajów misyjnych Zgromadzenia Księży Sercanów.
7 września 1997 roku
odbyła się w klasztorze uroczysta Msza święta po której
odsłonięto tablicę upamiętniającą działalność konspiracyjną
ojców i braci Reformatów w latach 1939-1945. 17 października
1999 roku uroczyście obchodzono dwudziestolecie obecności Księży
Sercanów w Stopnicy-Kątach Starych. Od wiosny 2001 rozpoczęły
się prace budowlany związane z kaplicą przedpogrzebową. W
listopadzie tegoż roku wmurowano pamiątkową płytę na pamiątkę
wszystkich spoczywających na tutejszym cmentarzu.
GALERIA
Historia
4
|
Historia 6
|
